Çöpte bir çiçek,bir peluş, bir anı görsem, hep şu cümleyi kurarım: ‘ Yine birinin kalbi kırılmış’, değilmiş, karşıtı da varmış ‘ Biri ferahlamayı seçmiş’ …
Biliyorum ki bir peluş ayıya yazı yazılmaz… Yani çoğunluk yazmaz sanırım, ama ben yazarım:) Yazacağım… 🦀
Çünkü bence çocukluktan, 43 e bir yol bu… Büyük boy peluş sevdası (sonuçta abartı severim)…
Ben ilkokuldayken bir komşumuzda vardı böyle kocaman bir peluş, babası yurtdışında çalışırdı, kocaman bir kızdı, lise ya da üniversiteye gidiyordu muhtemelen o zaman. O kadar sevmiştim ki hep aklımda, hep aklımdaymış, adı da geçmiş demekki, 2014 te Alya’ya hamileyken temmuzda doğumgünü hediyemdi, eski eşimden… O kadar sevdim ki o kadar istediğim bir nesneydi ki. Zaten kocaman evde kapladığı yer de sorun değildi… Ne fotoğraflar çekildi, kaç çocuğa poz verdirildi… Üzerinde ne kadar çok tepinildi 💖
2 sene önce küçük bir eve taşınmak zorunda kaldığımda evin ve eşyaların 2/3 ünü attım… Kitaplarıma kıyamamıştım, bu sene onlarla vedalaştım. Kitaplarım, yürüyüş bandım, bu ayı, yeşil yer minderleri en kıyamadığım eşyalarımdı… Ama kitaplara kıydıysam herşeye kıyarım zaten diye düşünmeye başladım. 2 senedir tozlanmasın diye siyah çöp poşeti içinde duruyordu, bir kaç aydır açığa çıktı ama bence artık eve beraber sığmıyoruz:)
Ayıdan mı vazgeçtim, ev mi dar geliyor diye düşündüğümde ev dar geliyor şeffaflığındayım 🙈😅 ama bir gün villam olmasını beklemediğim için veda zamanı…
…
Ne zaman çöpte bir çiçek, bir peluş, bir anı görsem, hep şu cümleyi kurarım: ‘ Yine birinin kalbi kırılmış’ , değilmiş, karşıtı da varmış ‘ Biri ferahlamayı seçmiş’ …
